Triple Espresso, zonder cafeïne Geert Allaert haalt brave Amerikaanse comedyshow naar Vlaanderen
Al tien jaar lang zit het Music Box Theatre in Minneapolis elke avond nokvol. En het is niet Prince die zijn stadsgenoten blijft opzwepen. Wel drie van zijn, ietwat kalende, leeftijdsgenoten die ooit beslisten om "de grappigste voorstelling van Noord-Amerika" te maken. Ver weg van Broadway is Triple Espresso, even populair als politiek correct. En dus besloot Geert Allaert om de comedyshow naar Vlaanderen te halen. Een risicovolle onderneming
Het is vrijdagavond en in de lobby van de omgebouwde bioscoop is het aanschuiven. "Het is niet uitzonderlijk dat mensen tien uur autorijden om onze voorstelling te zien", zegt William 'Bill' Partlan. Het was bij hem dat muzikant Michael Pearce Donley, goochelaar Bill Arnold en stand-up-comedian Bob Stromberg kwamen aankloppen nadat ze hun show voor het eerst in een kapel hadden gespeeld. De gelovigen hadden zich goddelijk geamuseerd. Meer had de theaterdirecteur niet nodig om de productie te programmeren. Er werd gesleuteld tot er een show ontstond met een flinterdun verhaal, waarin je tevergeefs naar de woorden "fuck" en "cut" zal zoeken. Over een artiest die zijn 25ste verjaardag viert als pianist in koffiehuis 'Triple espresso'. Voor de gelegenheid nodigt hij zijn vroegere boezemvrienden uit, waarmee hij ooit een soort boysband avant la lettre heeft gevormd. Tot een verschrikkelijk optreden in een populaire tv-show hun carrière in de knop brak. Ze keren terug in hun gezamenlijk verleden, vol pijnlijke momenten en nooit uitgeprate conflicten.
Niet afdingen
Even later zingen de mensen inderdaad uit volle borst mee als 'Bobby Bean' My home's in Montana aanheft, ze armwieken uitvoerig tijdens Le Freak, c'est chic van KC & The Sunshine Band en bescheuren het bijna als hun buurman (en niet zij!) als 'oud scoutsleider' of als 'oude vader' van een van de drie bij de actie wordt betrokken. Interactief theater, bij ons is het op eieren lopen, maar Amerikanen lusten er blijkbaar wel pap van.
Voor een gezellige mevrouw is dit de afsluiter van een volle dag feest. Ze heeft zelfs haar verjaardagskroon opgehouden. Het hoofddeksel heeft veel weg van de stralenkrans waarmee het vrijheidsbeeld in New York de toeristen verblindt en is voor de mensen rond haar op zich al een bron van vermaak.
"Ik heb de voorstelling deze week intussen al een paar keer gezien," zegt Jeroen Maes, "en nog steeds ben ik verbaasd over de manier waarop de Amerikanen zich laten meeslepen." Jeroen, debuteerde ooit in de VTM jeugdsoap Wat nu weer?! En heeft sindsdien vooral een musicalparcours afgewerkt. Hij is een van de drie acteurs die Geert Allaert een week lang op stage heeft gestuurd naar de Midwest. Samen met muzikant/acteur Hans Wellens en professioneel bedrieger – "ik ben allergisch voor het woord goochelaar" – Luc Aspers maakt hij zich van 's morgens tot 's avonds alle bewegingen eigen van zijn Amerikaanse confraters.
Een Amerikaans bureau vertaalde het script en Bruno Heystraeten, onlangs nog regisseur van Amadeus, zocht Vlaamse varianten voor de Amerikaanse situaties en grapjes. "Een rodeoarena wordt het strand van Blankenberge, My home's in Montana verhuist naar De Stille Kempen... Het was niet simpel, maar ik heb er vertrouwen in dat het zal werken."
Bruno wordt stevig bij het handje gehouden door de oorspronkelijke regisseur. "Uiteraard begrijpt Bill geen jota van onze taal, maar hij weet wanneer er moet gelachen worden en daar kan niet op afgedongen worden. Al begrijpt hij wel dat we sommige passages moeten inkorten omdat Vlamingen nu eenmaal niet de breedvoerigheid hebben van Amerikanen. Zodra we terug in Gent repeteren ga ik proberen om wat meer aandacht te besteden aan het verhaal, kwestie van sommige acts beter te kunnen verantwoorden."
"De Amerikaanse producent gaat zelf ook door een leerproces", weet Bruno. "Triple Espresso stak eerder de oceaan over om een succes te worden in Ierland en Londen, maar het is de eerste keer dat het vertaald wordt en voet zet op het Europese vasteland. En we doen nu al beter dan de Amerikaanse acteurs die in de leer zijn geweest bij de oorspronkelijke bedenkers van de show en die intussen overal in de VS optreden. Na Michael Pearce is er niemand meer geweest die live piano speelde. Onze Hans doet dat wel. En neen, het was ook geen sinecure om in Vlaanderen een goochelaar te vinden die ook kan acteren en bewegen. Luc kan het. Dat heeft hij in zijn onemanshows als 'The Hustler' bewezen."
Groot publiek
"Triple Espresso is met weinig te vergelijken", aldus Bruno. "Hoewel het in de VS als comedy wordt beschouwd, lijkt het mij eerder variété. Comedy zit in Vlaanderen in een Canvashoek, terwijl dit eerder bedoeld is voor het grote publiek van Eén. Het is heel braaf. Niemand kan aanstoot nemen aan wat er op scène gebeurt. Er zitten geen blote borsten in, geen schuttingtaal en geen allusies op politieke thema's. Het is een show waar je met heel het gezin naartoe kan."
Politiek correcte variété, met een flinke scheut interactiviteit, rechtstreeks weggeplukt van de Amerikaanse rechterkant van de scène. Dat zijn nochtans niet echt argumenten die dreigen aan te slaan bij de introverte, cynische Vlaming. "Vergis je niet", pareert Bruno. "Er is een publiek voor pretentieloos amusement. Al geef ik grif toe dat het misschien makkelijker is om succes te halen met platte onderbroeklol. En wat de participatie van het publiek betreft: er zijn trucjes om de mensen mee te krijgen en die gaan we volop gebruiken."
Triple Espresso gaat op 21 maart in première op de speciaal omgebouwde theaterzolder van het Capitole-theater in Gent en verhuist nadien geregeld naar de foyer van de Stadsschouwburg in Antwerpen. Info en tickets http://www.sherpa.be/ of 077/37.38.39  ¶ 14:59