Respect Het protest tegen de Mohammed-cartoons, die eerst in Denemarken en in de loop van vorige week zowat overal ter wereld verschenen, is het voorbije weekend volledig uit de hand gelopen. Het ontslag van een paar hoofdredacteurs die de spotprenten hadden gepubliceerd en de spontane boycot van Deense producten uit de winkelrekken in het Midden-Oosten, was nog maar de opwarming voor wat in Libanon en Syrië gebeurde. Woedende menigtes staken ambassades in brand en schreeuwden moord en brand. Ambassadeurs werden teruggeroepen en de Deense minister van Buitenlandse Zaken verzocht op zijn beurt zijn landgenoten om de regio te verlaten. En dat allemaal voor twaalf tekeningen die godbetert vier maanden geleden voor het eerst zijn gepubliceerd. De hele heisa draait bovendien niet rond de inhoud van de boodschap die de tekenaar gemeend heeft te moeten verspreiden. Het gaat ook niet over het feit dat de brave man die dag blijkbaar een schrijnend gebrek aan inspiratie had, want zijn kunstzinnige uitingen zijn bepaald flauw. Het is een puur principiële, religieuze kwestie. De cartoons tonen immers de profeet Mohammed, terwijl moslims zichzelf hebben opgelegd dat deze religieuze figuur op geen enkele manier mag worden afgebeeld. Vandaar ook dat wij de hele polemiek in het Westen nogal over het paard getild vinden. Religiositeit en principevastheid zijn nu eenmaal begrippen die in onze consumptiemaatschappij vaak als eerste overstag gaan. Los daarvan kan het niet dat een geloofs- of bevolkingsgroep, die zichzelf richtlijnen oplegt, meteen ook eist dat de rest van de wereld zich daaraan houdt. Dit druist in tegen onze democratische traditie. Een van de hoekstenen daarvan is de persvrijheid en het recht om uit te komen voor een mening. Zodra daarop uitzonderingen worden toegestaan, is het hek van de dam. Want eerst mag de profeet niet meer afgebeeld worden, daarna mogen we niet meer lachen met prins Filip en voor we het weten is het verboden om bedenkingen te uiten bij ministers zoals Renaat Landuyt. De man liet in Het Nieuwsblad op Zondag optekenen dat hij zich stoorde aan het feit dat tweederde van de boetes niet worden geïnd. Hij gaat er werk van maken, zegt hij. Laten we dat vooral hopen; hij is tenslotte al jaren minister en wordt betaald om dat soort dingen te regelen. Doch dit geheel terzijde.We leven in een wereld waarin grote groepen mensen steeds verder van elkaar lijken te vervreemden. Als we met enige kans op succes willen samenleven, zullen we ons moeten houden aan een minimumprogramma, waarin respect voor elkaar als topprioriteit staat aangeduid. In de hoop dat we vervolgens de echt belangrijke thema’s – zoals de onrechtvaardige verdeling van de rijkdom – en de futiliteiten – zoals een slechte tekening – van elkaar kunnen onderscheiden.  ¶ 10:30