Kinderen zijn geen statussymbool Vlaanderen moet zich dringend bezinnen over het aantal leerlingen dat tijdens het schooljaar van richting of van school verandert. Uit cijfers die minister van Onderwijs Frank Vandenbroucke deze week in de Kamer bekendmaakte, bleek dat 17.500 leerlingen (een kleine provinciestad vol) uit het middelbaar onderwijs vorig schooljaar niet op hun plaats zaten. In het beste geval schoven ze, een paar weken na de start in september, vlotjes door naar een andere afdeling binnen hun eigen school of verkasten ze naar een andere instelling, waar wel een richting werd aangeboden die aansloot bij hun capaciteiten of interessesfeer. Pijnlijker is de vaststelling dat jaarlijks steeds meer tieners tijdens hun middelbare studies gewoon afhaken en verder geen enkele vorm van opleiding meer volgen. In een kennismaatschappij als de onze, waar steeds meer bedrijven de loopbanen plaveien met diploma’s, is dat niet bepaald een opsteker.Voor veel ouders is de studiekeuze van hun zoon- of dochterlief nog steeds een kwestie van aanzien. Net zoals ze liefst een BMW van een maatje meer dan die van de buren voor de garagepoort hebben staan, kunnen ze er node mee leven dat hun kroost voor loodgieter studeert, terwijl het meisje van de beenhouwer dagelijks woordjes Latijn memoriseert. Dat ze ondertussen zelf een volleerd speurder moeten zijn om binnen een redelijke termijn een goeie stielman te vinden, doet niets terzake. Kinderen zijn blijkbaar een soort statussymbool en van die opvatting moeten we dringend af. Zolang we er echter niet in slagen om het imago van het technisch en beroepssecundair onderwijs op te vijzelen, zullen jongeren om de verkeerde redenen voor het ASO blijven kiezen. De kans dat ze vervolgens in watervalsysteem van slechte resultaten, herkansen, opnieuw proberen en demotivatie terechtkomen en er tenslotte voortijdig en schoolmoe de brui aan geven is dan ook niet verwonderlijk. Als Vlaanderen in de toekomst voorbeeldig wil blijven scoren in het internationaal vergelijkend onderwijsonderzoek van de OESO moeten we hier dringend werk van maken. Mieke Van Hecke, de baas van het Katholiek onderwijs, stelt alvast voor om scholen het recht te geven jongeren te weigeren die hun jaar willen overdoen. Dit soort schoolmeestersmaatregelen lijkt echter op paniekvoetbal. Mensen en geld investeren in een doordachte studieloopbaanbegeleiding die jonge gasten efficiënt wil coachen over de grenzen van scholen en richtingen heen, moet op termijn ongetwijfeld tot meer duurzame resultaten leiden.  ¶ 13:17