De vloek van Graziella Het stond in de krant: er zijn geen kerstmannen meer. Jef Colruyt moest begin vorige week al een bordje ‘uitverkocht’ in zijn rekken hangen. De horde rode mannetjes, die hij maanden geleden al had ingelegd, na het uitvoeren van onderbouwde marktstudies en herhaalde bevragingen van trendwatchers en marketeers, waren allemaal verdwenen uit zijn grote magazijnen. Hij had het natuurlijk een beetje zelf gezocht. Kerstmannen zijn natuurmensen. Ze zijn gewoon om met sleeën door de Scandinavische bossen te hossen en hout te hakken waarmee ze dan het vuur stoken om hun rendieren op te braden. Ze gaan zich al snel vervelen als ze moeten rechtopzitten en pootjes geven tussen de papieren onderleggers en de geprepareerde hazenruggen. Als je bovendien ook nog verzuimt om hun touwladder te verwijderen die ze op hun rug meezeulen, dan moet je achteraf niet komen klagen dat ze ontsnapt zijn.
Ik heb echter goed nieuws voor Jef. Ik weet waar ze zijn! Ze hangen allemaal in een straal van tien kilometer rond mijn huis. Ze bengelen aan balkonnetjes van postmodernistische villa’s. Klauteren gevels van eenvoudige arbeidershuisjes naar omhoog. Beklimmen al eens, met gevaar voor hun leven, de prefabschoorsteen van een sociaal appartement of waaien langsheen de ornamenten van statige herenhuizen. Kortom, ik zie ze overal en hoe meer ik hen bekijk, hoe meer schrik ze mij aanjagen. Ik krijg de indruk dat ze niet zo gezellig en aaibaar zijn als ze op het eerste gezicht lijken. Het worden er altijd meer. Ze dreigen mij te verstikken. Als straf wellicht voor het onrecht dat ik Graziella drie jaar geleden heb aangedaan.
Kuierend door de smalle straatjes van Santiago Atitlan, een dorpje in Guatemala, had ik de hele ochtend al tientallen armtierige winkeltjes links laten liggen. Tot ik plots het duister van zo een krocht naar binnen werd gelokt. Tegen de achterwand van een kleine ruimte, met aangestampte aarde en kindjes en kippen op de grond, zat een besje houten beeldjes te snijden voor de kerststal. Jozefs en Maria’s en petit Jezuukes in heel primitieve, robuuste vormen, zoals het vrouwtje zelf. ,,Die wil ik’’, zei ik in mijn onbestaande Spaans. Ze zei dat ze Graziella heette en noemde haar prijs. En ik weet niet door welk ellendig beest ik gebeten was, maar ik ben beginnen af te dingen. Dat hoort zo, stond in de reisgids maar het hoorde niet, wist ik toen al. Als een volleerde Ebenezer Scrooge dreef ik door tot de helft van de prijs. Toen ik terug op straat stond in de zon, hoorde ik dat ze mij iets nariep. Een groet, dacht ik.  ¶ 14:28