Oliver kraakt en stommelt Geert Allaert maakt er een gewoonte van om de eindejaarsperiode te versieren met verhalen van Charles Dickens. Na Scrooge vorig jaar is Oliver Twist de tweede titel in de geplande trilogie. Regisseur Walter Tillemans koos ook nu weer voor traditioneel teksttheater. Een vreugdevolle, laat staan zalige, voorstelling werd het niet.
Oliver moet het ontroerende verhaal zijn van een kleine weesjongen die in handen komt van een dievenbende. Een verschoppeling die heel zijn jonge leven ervaart dat de rechten van het kind in het Victoriaanse Londen nog niet zijn uitgevonden. In de Nederlandse vertaling van de Dickensbewerking van Jeremy Brock wordt de tekst bij momenten echter pijnlijk goedkoop. In een poging om dat te verdoezelen vervallen de acteurs vaker dan aangenaam is in een soort overacting, waar zelfs een familievoorstelling als deze niet bij gebaat is. Een pluim voor Jef Demedts (o.a. Fagin), Noëmi Schlosser (o.a. Nancy) en Mout Uyttersprot (o.a. Linkie Jackie) die erin slagen om het evenwicht niet te verliezen. Titelrolspeler Alexander Lombart doet wat van hem verwacht wordt: ontwapenend zijn.
Geluidstechnisch liep donderdag zowat alles mank. Het overkomt de besten dat in de laatste twintig minuten van de voorstelling de draadloze microfoons de geest geven. Onvergeeflijk is het echter dat blijkbaar niemand het nodig heeft geacht om de acteurs te waarschuwen voor de gevoeligheid van die dingen, waardoor voordien hele flarden tekst verloren gingen in gestommel en gekraak. Voor een ticket dat minimum 29 euro kost had die service wel inbegrepen mogen zijn.  ¶ 13:32